damnabiliter

damnābiliter, Adv. (damnabilis), auf verdammenswerte Weise (Ggstz. venialiter), Eccl.: Compar. damnabilius, Sen. fr. 40 H. (bei Augustin, de civ. dei 6, 10 extr.).

damnabiliter (dampn-) [LL] , damnably, culpably, or w. risk of damnation. quia curiose exiit, ad hec mala ~iter pervenit Ad. Scot QEC 11. 819C; s1190 W. Eliensis episcopus ‥ ecclesias, terras et possessiones ‥ ~iter sibi retinebat G. Hen. II II 143; seipsos multo gravius quam illos et ~ius seducunt Gir. TH III 29; plus appetunt ~iter occultari quam manu medicinali propalari salubriter et curari Id. Spec. III pref. p. 125; 1236 eosdem a lupo crudeliter occidi ~iter permittimus Gros. Ep. 28 p. 112; ~ius Ad. Marsh Ep. 8 (v. detorquere b); necesse est quod [peccatum mortale] depravet hominem morbo infinito, maxime animam ‥ in qua ~iter requiescit Bacon CSPhil. 406; 1294 in sentenciam excommunicacionis ‥ per nos latam ~iter incidere non expavit Reg. Carl. I 19; 1382 Roberto antipape ~iter adherere RScot 45b; c1530 (v. canonicus 6a).

damnābĭlĭtĕr (damnabilis), adv., dʼune manière condamnable, honteusement : Aug. Ep. 23, 5 || -lius Sen. d. Aug. Civ. 6, 10.