dato
dăto, āvi, v. a. frequent. [do],
- Ito give away, administer (mostly ante-class. and post-Aug., and very rare): evectionem, Cato ap. Front. Ep. ad Antonin. 1, 2 fin.: argentum fenore, Plaut. Most. 3, 1, 73 (604): tributum annuum, Sid. Ep. 5, 13: binas non amplius drachmas (hellebori), Plin. 25, 5, 23, § 58. Obscene, Plaut. Aul. 4, 4, 10 (637); cf. datatim.
dato, āvī, āre (Intens. v. do), gewöhnl. geben, abgeben, vergeben, eingeben, faenore argentum, Plaut. most. 602: frumentum populo in modios assibus, Plin. 18, 15: binas non amplius drachmas (v. Arzte), Plin. 25, 58: evectionem, Cato bei Fronto ad Anton. 1, 2. p. 100, 13 N.: fabulas cum Menandro in scaenam, Apul. flor. 16. p. 20, 13 (nach Büchelers Vermutung); vgl. Diom. 490, 16.
dătō, (15) āvī, ātum, āre, fréq. de do, donner souvent : datare argentum fenore Pl. Most. 602, prêter habituellement à usure, pratiquer lʼusure || se Pl. Aul. 637, se donner souvent.