deblatero
dē-blătĕro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to prate of a thing, to babble, blab out (ante and post-class.): versuum multa milia, Gell. 9, 15, 10; id. 1, 2, 6.—With acc. and inf., Plaut. Aul. 2, 3, 1 (268); Lucil. ap. Non. 96, 10.
dē-blatero, āvī, āre, herplappern, herplärren (s. Paul. ex Fest. 72, 3. Non. 96, 9), absol., Lucil. 1063: theorematis nugalibus, Gell. 1, 2, 6. – m. Acc., deblateratis versuum multis milibus, Gell. 9, 15, 10. – m. Dat. pers. u. Acc. m. Infin., jmd. vorplärren, vorschwatzen, Plaut. aul. 268.
dēblătĕrō, (16) āvī, ātum, āre, tr., dire en bavardant, à tort et à travers : Pl. Aul. 268 ; Lucil. d. Non. 96, 10 ; deblateratis multis versuum milibus Gell. 9, 15, 10, après avoir débité plusieurs milliers de vers.
- 1. (Plaut.) (m. aci.) doorvertellen, rondbazuinen;
- 2. (Gell.) opdreunen.