debitio
debitio, an owing, indebtedness
dēbĭtĭo, ōnis, f. [debeo],
- an owing, indebtedness (extremely rare): pecuniae et gratiae, Cic. Planc. 28, 68; cf. Gell. 1, 4, 2 sq.: torquetur debitione dotis, Cic. Att. 14, 13, 5.—Transf., the debt, Ambros. de Tobia, 7, 25.
dēbitio, ōnis, f. (debeo), das Schuldigsein, das Schulden, pecuniae, gratiae, Cic. Planc. 68: dotis, Cic. ad Att. 14, 13, 5. – meton. = die Schuld (Ggstz. fenus), Ambros. de Tobia 7. § 25.
dēbĭtĭō, (16) ōnis, f. (debeo), action de devoir : Cic. Planc. 68 ; Att. 14, 13, 15 ; Gell. 1, 4, 2 || dette : Ambr. Tob. 7, 25.
Quittavit quicquid juris habet vel habere potest ratione homagii, servitii, eschentix seu Debitionis.Vide infra Debitum 2.
dēbitiō ōnis, f
- debeo, an owing, indebtedness: pecuniae et gratiae: dotis.