debiliter
dēbĭlĭter, adv., v. debilis,
- ad fin.
dēbiliter, Adv. (debilis), gelähmt, Pacuv. tr. 355.
enervatius, i. ~ius,sleaclice, þweorlice
ut color adurens eliminat nigredines et ~iter agens albedines
Aristoteles [] dicit ‥ quod elements ~ius agunt respectu celi quam organa respectu artificis De Gen. ii 9
que sic videntur ~iter videntur, quia per radios tantum fractos
waykly , basse, ~iter, effeminate
dēbĭlĭtĕr (debilis), en restant sans forces (paralysé) : Pacuv. 356.