defaecatio
dēfaecātĭo (defec-), ōnis, f. [defaeco],
- a cleansing, purifying: carnis, Tert. Anim. 27.
dēfaecātio, ōnis, f. (defaeco), die Reinigung, Tert. de anim. 27. Pacian. paraen. 10. p. 120.
†deficatio, i. purgatio
~o vel purgatio,hlyttrung
a clensynge , colacio, ~o
utraque hec [restauratio et augmentum ] embrioni sunt necessaria; fiunt autem cibi attractione, retentione, digestione, et ~one
dēfæcātĭō, ōnis, f. , action de purifier : Tert. Anim. 27.
Defæcatio carnis, apud Tertull. de Anima cap. 27.
Defæcatio senectutis, apud Pacianum Parænesi ad Pœnitentiam inter Concilia Hisp. tom. 2. pag. 97.