defaeco
dē-faeco (dēfēco, or defīco; cf. Ritschl ad Plaut. Most. 1, 3, 2 (158)), āvi, ātum, 1, v. a. [faex], to cleanse from dregs; to refine, purify, defecate, clarify (ante-class. and post-Aug.).
- I Lit.: vinum, Col. 12, 33; Plin. 18, 26, 63, § 232: vindemiam, Vulg. Isa. 25, 6.—
- B In gen., to cleanse, purify, wash: se, Plaut. Most. 1, 3, 2 (158): membra, Prud. Cath. 7, 74: aërem, Veg. Vet. 1, 20, 3. —
- II Trop., to purify; to make clear, serene; to set at ease: quicquid incerti mi in animo prius aut ambiguum fuit, nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 70 (763): animus purgatus defaecatusque, Macr. Somn. Scip. 1, 8: mens, id. ib. 2, 12: literae defaecandae, Sid. Ep. 1, 1: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7, 141 fin.: nunc defaecato demum animo egredior domo, undisturbed, serene, Plaut. Aul. 1, 2, 1 (79).—P. a.: dēfaecātus, a, um. —Comp.: caelum defaecatius ab omni labe, Ambros. in Psa. 118; Serm. 8; vindemiae, refined, Vulg. Isa. 25, 6.
dē-faeco, āvī, ātum, āre (de u. faex), I) von der Hefe reinigen, abklären, vinum, Col. u. Plin. – II) übtr.: A) übh. reinigen, waschen, se, Plaut.: aërem, Veget. – B) reinigen, läutern, erheitern, Plaut. u.a.: animus defaecatus, ungetrübte Stimmung, Plaut. aul. 79: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7. § 141 extr.: Partic. im Compar. u. Superl., sicut electrum defaecatius est omnibus, ita currens aqua pura ceteris, Schol. Bern. Verg. georg. 3, 522: unde et caelum et purius et defaecatius ab omni labe peccati est, Ambros. in psalm. 118. serm. 8: defaecatissimum lumen gratiae, Augustin. ep. 225, 9. – Nbf. deficatus, Plaut. most. 158.
dēfæcō (16) (-fēcō), āvī, ātum, āre (de, fæx), tr., ¶ 1 séparer de la lie, tirer au clair : Plin. 18, 232 ¶ 2 [fig.] clarifier, purifier, éclaircir : Pl. Ps. 760 ; Aul. 79.
- 1. (Plin. Mai.) (wijn) van droesem ontdoen, reinigen;
- 2. (Plaut.) (metaf.) (a) alg. reinigen, wassen [se]; (b) helder maken [animum].