deerro
deerro, to wander away, go astray, lose the way
dĕ-erro (in the poets dissyllabic, Lucr. 1, 711; Verg. E. 7, 7 al.), āvi, ātum, 1, v. n., to wander away, stray, go astray, go the wrong way, lose one's way (rare, but class.).
- I Lit.: deerrare a patre, Plaut. Men. 5, 9, 54 (1113) (for which aberrare a patre, id. ib. prol. 31): qui in itinere deerravissent, * Cic. Ac. Fragm. ap. Lact. 6, 24; for which itinere, Quint. 10, 3, 29: vir gregis ipse caper deerraverat, * Verg. E. 7, 7: equi deerrantes via, Sen. Hippol. 1070.—
- b Of inanimate subjects, Lucr. 3, 873: jaculantium ictus deerraturos negant, Plin. 28, 8, 27, § 100: si potus cibusve in alienum deerravit tramitem, id. 11, 37, 66, § 176.—
- II Trop., to err, stray, deviate: magnopere a vero, Lucr. 1, 712: ab eo quod coeperimus exponere, Auct. Her. 1, 9, 14: verbis, Quint. 12, 10, 64: significatione, id. 1, 5, 46: quia sors deerrabat ad parum idoneos, fell upon improper persons, Tac. A. 13, 29.—Pass. impers.: ubi semel recto deerratum est, Vell. 2, 3 fin.—Absol.: multos enim deerrasse memoria prodidit, Col. 1, 4, 6; Quint. 11, 2, 32.
de-erro (bei Vergil u. Lukan zweisilbig), āvī, ātum, āre, abirren, sich verirren, irrend abkommen, I) eig.: a) v. leb. Wesen: vir gregis ipse caper deerraverat, Verg. – m. Abl. (von wo?), angiporto, Cornif. rhet.: itinere, Quint.: cursu (vom Kurs zur See), Auson. – m. ab u. Abl., in navigando a ceteris, Sall. fr.: inter homines a patre, Plaut. – m. in u. Abl., in itinere, Cic. fr. – m. in u. Akk., in foveas (v. Elefanten), Plin. – b) v. lebl. Subjj.: naves onerariae, quae deerrassent, Auct. b. Afr.: iaculantium ictus deerraturos negant, Plin. – m. ab u. Abl., vageque deerrarunt passim motus ab sensibus omnes, Lucr. – m. in u. Akk., si potus cibusve in alienum deerraverit tramitem, Plin. – II) übtr.: a) v. leb. Wesen: quae (signa) intuentes deerrare non possumus, Quint.: multos deerrasse memoria (Nom.) prodidit, Col.: omnium aliarum artium peccata offendunt deerrantem, Sen. – m. ab u. Abl. od. m. bl. Abl. (von wo?) magno opere a vero longe, Lucr.: si non deerrabimus ab eo, quod coeperimus exponere, Cornif. rhet.: ab illa (rerum natura) deerrare sapientia est, Sen.: ubi semel recto deerratum est, Vell. – m. Abl. (womit? wodurch?), verbis (mit den W. = in den W.), Quint.: sic et sententiā et visu, ut etc., Col. – b) v. lebl. Subjj.: quia sors deerrabat ad parum idoneos, Tac. ann. 13, 29.
deerrō, (13) āvī, ātum, āre, intr., sʼécarter du droit chemin, se fourvoyer, se perdre : in itinere Cic. Ac. 3, 2, sʼégarer dans la route, faire fausse route ; deerrare ab aliquo Pl. Men. 1113, sʼégarer en sʼéloignant de qqn ; itinere Quint. 10, 3, 29, sʼécarter de son chemin ; si potus cibusve in alienum deerravit tramitem Plin. 11, 66, si le boire ou le manger sʼégarent en prenant une route qui nʼest pas la leur || [fig.] a vero Lucr. 1, 711, sʼécarter de la vérité ; significatione Quint. 1, 5, 46, sʼécarter de lʼacception ordinaire ; sors deerrabat ad parum idoneos Tac. Ann. 13, 29, le sort sʼégarait sur des hommes trop peu capables.
➳ dissyll. chez les poètes.
de-errō āvī, āre,
- to wander away, go astray, lose the way: in itinere: caper deerraverat, V.: sors deerrabat ad parum idoneos, fell upon improper persons, Ta.