About

Menu

defodere

defodĕre [CL], ~ēre 1 to dig, form by digging. b (p. ppl.) sunken, hollow. c (p. ppl. as sb. n.) pit, hole. descendens in defossum sepulturae suae locum Bede Hom. I 9. 47; defossum, †bdolfn[l. bedolfen] GlM 23. 349.  b tandem oculus defossus ipsam fere palpebram occultando ademerat R. Cold. Cuthb. 70.  c ille [Midas] celare nequiens nec palam proferre ausus, terram fodit et in defosso rem dixit et operuit Alb. Lond. DG 10. 7. 2 to bury. genus quoddam humanum ‥ in hieme terris defossum legimus Lib. Monstr. I 9; hoc est talentum ‥ in terra ~eri [cf. Matth. xxv 25], id est scientiam spiritalem ad peccatorum opera converti Bede Kings 736; defossae, absconsae, hyddes GlM 30. 79; W. Malm. GR II 199 (v. compilator 1). 3 to disinter, exhume. c1086 corpora defunctorum, que ad ecclesiam Willelmi sepulta fuerant, ab hominibus ipsius Willelmi defossa sunt Regesta p. 127; si quis furem [cum dampnatis inhumatum] innoxiare velit ‥, adeat triplex ordalium. si mundus sit in ordalio, diffodiat cognatum suum [AS: nime upp his mœg]; si vero sit immundus, jaceat fur ubi jacebat (Quad.) GAS 230 (cf. ib. 221); si quis murdritus intra vij dies inhumetur ‥, non diffodiatur sine licentia justitie (Leg. Hen. 92. 12) Ib. 608.

Saved

Recent