defloro
dēflōro, āre, āvi [de-flos], v. a., lit.
- to deprive of flowers, Dracont. 1, 588.—
- II Transf.: fulgores solis, Amm.20, 11, 28: deflorato virginitatis pudore, Ambros. de Jacob. 2, 7, 32.
dē-flōro, āvi, ātum, āre, I) abblüten, übtr., als Blüten (das Beste) abpflücken u. sammeln, Cassian. coenob. inst. 5, 4: ex operibus sancti Augustini valde altissimas quaestiones ac sententias ac diversas res deflorare, Cassiod. inst. div. litt. 23 in. – prägn., defl. alqm, aus einem (Schriftsteller) eine Blumenlese anlegen, einen Auszug machen, ihn exzerpieren, defl. auctores, Cassiod. de orthogr. praef. p. 575 (a) ed. Garet. – übtr. = des phys., polit. od. moral. Glanzes, des Ansehens berauben, fulgores solis, trüben, Amm. 20, 11, 28: alqm in tantum, qui (= ut is) etc., Schol. Bob. ad Cic. Sest. 51. p. 304 B.: honor defloratus, Schol. Bob. ad Cic. pro Sull. 5. p. 361 B.: deflorato virginitatis pudore, entblättert, Ambros. de Iacob 2, 7, 32.
See: deflorare
dēflōrō, āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 prendre la fleur : Drac. Laud. 1, 589 || [fig.] extraire les passages marquants [dʼun auteur], choisir : Cassiod. Orth. præf., 144, 16. ¶ 2 déflorer, flétrir : Ambr. Jac. 2, 7, 32.
- 1. uitkiezen, selecteren, bloemlezen;
- 2. verwoesten.