defluxio
dēfluxĭo, ōnis, f. [defluo],
- a flowing off, discharge (lat. Lat.): seminis, Firm. Math. 3, 7; ventris, Coel. Aur. Acut. 2, 18.—Absol. = διάῤῥοια, diarrhoea, id. ib. 3, 22.
deflūxio, ōnis, f. (defluo) = ἀποῤῥοια, der Abfluß, a) eig., umoris, Cael. Aur. chron. 2, 14, 218: seminis, Firm. math. 3, 7: ventris, Diarrhöe, Cael. Aur. acut. 2, 18, 108: sudoris ignei, Cael. Aur. chron. 2, 5, 89. – absol., α) = ῥευματισμός, der Katarrh, Cael. Aur. chron. 2, 7, 101. – β) = διάῤῥοια, der Durchfall, die Diarrhöe, Cael. Aur. acut. 2, 18, 105 u. 108; 3, 22, 220 sqq. – b) übtr., als astron. t. t., das Abströmen, die Abweichung, coniunctiones et defluxiones (lunae), Firm. math. 4. praef. p. 84, 2 ed. Basil. (1551); vgl. ibid. 4, 19.
de effluxione et ~one Occeani
prima ~o a luce veritatis mox ignorantie tenebras incurrit
in hujus ~onis tumultu multos sibi consentientes ‥ conmovit [Lucifer ]
dēflūxĭō, ōnis, f. (defluo), écoulement : Firm. Math. 3, 7 || ventris ou abst C. Aur. Acut. 2, 18 ; 3, 22, diarrhée || [astron.] déclinaison : Firm. Math. 4, præf., p. 84, 2.