defloratio
dēflōrātĭo, ōnis, f. [defloro],
- a plucking of flowers.—Transf., Tert. adv. Valent. 12.—Trop., Cassiod. 12: virginitatis, a deflouring, Ambros. Ep. 64.
dēflōrātio, ōnis, f. (defloro), I) das Abblüten, übtr., das Abpflücken der Blüten (des Besten), die Blumenlese, Graculus Aesopi ex defloratione omnium constructus, Tert. adv. Val. 12: deflorationes librorum faciebat, Cassiod. hist. eccl. 12, 5. – II) das Entblüten, übtr., virginitatis, die Entjungferung (= Schändung), Ambros. epist. 5. § 11.
perseverat inter eos sine actu conjugali conjugalis affectus et sine ~one virginitatis caste dilectionis amplexus
omnis delibatio integritatis quedam ~o est virginitatis
si ‥ mulier ‥ visa fuerit per matronas nullam ~onis lesionem sustinuisse ‥, non audiatur
in ‥ adulteriis, virginum ac matronarum ~one et homicidiis convicti
quicquid ille largius dixerat in artum contrahens defloravit adeo splendide ut magis valere videatur ~o quam ingentis illius voluminis diffusio
prologus Rodberti Crikeladensis prioris Oxinfordie in ~onem naturalis historie Plinii secundi
dēflōrātĭō, ōnis, f. (defloro), ¶ 1 action de prendre la fleur, c.-à-d. dʼextraire : Tert. Val. 12 ¶ 2 action dʼenlever, de déflorer : Ambr. Ep. 8, 64.