delineo
dē-līnĕo, also dēlīnĭo, āvi, 1, v. a. [linea],
- to sketch out, to delineate: imaginem in pariete carbone, Plin. 35, 10, 36, § 89; Tert. adv. Val. 4; id. Res. Carn. 20 init.
dē-līneo (dē-līnio), āvi, āre, im Abrisse darstellen, skizzieren, arrepto carbone exstincto e foculo imaginem in pariete, Plin. 35, 89: Alexandri imaginem coloribus, Apul. flor. 7. p. 7, 19 Kr.: quem nulla deliniat forma corporalis, Arnob. 1, 31: übtr., mit Worten, astu colubroso viam delineavit, Tert. adv. Val. 4: veritates, ex quibus imagines deliniarentur, Tert. de res. carn. 20 in.: mit folg. indir. Fragesatz, et quid postea per me ipsum quaererem, in memoria mea delineasti, Augustin. conf. 4, 3.
dēlīnĕō ou dēlīnĭō, āvī, ātum, āre (de, linea), tr., esquisser, tracer, dessiner : Plin. 35, 89 ; Tert. Val. 4.