delino
delino, to rub off, remove
dē-lĭno, no perf., lĭtum, 3, v. a.,
- to besmear (very rare): delinendus homo est vel gypso vel argenti spuma, Cels. 3, 19; cf. faciem, Ap. Met. 8, 27, 3.
dē-lino, (lēvī), litum, ere, I) von oben bis unten bestreichen, delinendus homo est vel gypso vel argenti spumā, Cels. 3, 19: facie caenoso pigmento delitā, Apul. met. 8, 27. – II) (nur im Partiz. delitus vorkommend) abstreichen, abwischen, a) eig.: dico esse, ex qua tantum tectorium vetus delitum sit et novum inductum, Cic. II. Verr. 1, 145 K.: tabellas cerā superinducit delitā, Iustin. 2, 10, 14. – b) übtr. = deleo, verwischen, delitae litterae, Varro u. epistula delita, Calv. bei Diom. p. 376, 1 u. 2; vgl. Probus u. Caper bei Prisc. 9, 54 p. 490, 8.
See: delinere
dēlĭnō, lĭtum, ĕre , ¶ 1 frotter, oindre : Cels. Med. 3, 19 ¶ 2 c. deleo : delitus Cic. Fr. E 10, 1.
- 1. (postklass.) bestrijken, insmeren;
- 2. afvegen, uitwissen.
delino —, litus, ere,
- to rub off, remove: ex quā (columnā) tectorium delitum sit.