demonstrativus
demonstrativus, designating, demonstrative
Could not find demonstratiuae in Logeion dictionaries.
demonstratiuae Adjective: feminine dative singular, Adjective: feminine nominative plural, Adjective: feminine genitive singular, Adjective: feminine vocative plural of demonstrativus
dēmonstrātīvus, a, um, adj. [demonstro], pointing out, designating.
- I In gen. (very rarely): digitus, the index-finger, forefinger, Cael. Aur. Tard. 5, 1, 21.—
- II In rhetor., demonstrative, = ἐγκωμιαστικόν: genus (orationis), a branch of rhetoric employed in praising or censuring, i.e. laudatory or vituperative (usuually the former), Cic. Inv. 1, 5, 7; Quint. 3, 4, 14; 2, 10, 11: causa, Cic. Inv. 2, 4: materia, Quint. 3, 8, 53; 11, 1, 48: pars orationis, id. 2, 21, 23; cf. 7, 4, 2.—
- B Subst.: dēmonstrātīva, ae, f., demonstrative kind of oratory, Quint. 3, 8, 63 sq.; 3, 8, 8.—* Adv.: dēmonstrātīvē, demonstratively, Macr. Somn. Scip. 2, 16.
dēmōnstrātīvus, a, um (demonstro), hinzeigend, zeigend, I) eig.: digitus, der Zeigefinger, Cael. Aur. chron. 5, 1, 21. – II) übtr.: a) als gramm. t. t., hinweisend, hinzeigend, demonstrativ, pronomina, Prisc. 12, 3. Cledon. (V) 15, 10. Isid. 1, 7, 4. – b) als rhet. t. t. = ἐπιδεικτικός, die Fehler od. bes. die Vorzüge einer Person darlegend, epideiktisch, bes. im guten Sinne = verherrlichend (vgl. Cic. de inv. 1, 7. Quint. 3, 4, 12 sqq.), genus (orationis), Cic.: causa, Cic.: materia, Quint.: sententiae, Isid. – subst., dēmōnstrātīva, ae, f., die epideiktische Rede, Quint. 3, 8, 63: Plur., Quint. 3, 8. § 1 u. 8.
hic est amor relativus, / idem est demonstrativus / divine dulcedinis
signa ~a et manifestativa morbi presentis
[pronomina ] sunt magis ~a quae non per casus declinantur, ut ‘~eccum’, ‘eccam’
~asynd œteowigendlice : ‘~en’ ‥ ‘~ecce’
sunt pronomina ~a octo secundum 8 differencias quibus magis et minus fit cognitus qui demonstratur
cum ‥ una [oratio ] est hec, ‘~non ego solus ego’, dicendum quod intelligitur ibi hoc verbum ‘sum’ per pronomen ~um‥. confert autem ad hoc actus demonstrandi, quia actualiter per pronomen demonstratur illud quod habet esse
adverbia ~a
~um genus [artis rhetoricae ], quod tribuitur in alicujus certae personae laudem vel vituperationem ut in Genesi [iv 4–5 ] de Abel et Cain legitur ‥
[Posteriorum Analeticorum liber ] continet artem demonstrandi. ‥ hec ‥ jam fere in desuetudinem abiit, eo quod demonstrationis usus vix apud solos mathematicos est‥. ad hec, liber quo ~a traditur disciplina ceteris longe turbatior est
non utique omnis scientia ~a est, sed illa dumtaxat que ex veris et primis est et immediatis
demonstrativa nunc contendit ratione
est [(syllogismus ] ~us, qui est ex necessariis et ex causis conclusionis certissimis faciens scientiam
hoc ultimo modo est scientia habitus conclusionis ~e
duo sunt [arguendi genera ] ad intellectum, ut dyalecticum et ~um
dialectica ac ~a scientia
racionis probabilis, non tamen ~e, imo nec necessarie
quod ‥ sit jure divino [papa hereticus ] papatu privatus quidam racionibus plurimis ~is ‥ ostendunt
dēmōnstrātīvus, a, um (demonstro), qui sert à indiquer, à montrer : digitus demonstrativus C. Aur. Chron. 5, 1, le doigt index || [rhét.] démonstratif : genus demonstrativum Cic. Inv. 1, 7, le genre démonstratif [celui qui a pour objet lʼéloge ou le blâme], cf. Quint. 3, 4, 12, etc. || subst. f. , demonstrativa, cause du genre démonstratif : Quint. 3, 8, 63.
- 1. (retor. t.t.) verheerlijkend;
- 2. (gramm.) aanwijzend.
dēmōnstrātīvus
adj.
- demonstro, designating, demonstrative: genus (orationis), a branch of rhetoric employed in depicting a person.