demonstrabilis

dēmonstrābĭlis, e, adj. [demonstro],

• demonstrable, Ap. Dogm. Plat. 3, p. 37.

dēmōnstrābilis, e (demonstro), erweislich, Boëth. Aristot. anal. pr. 1, 8. – ➳ Ps. Apul. doctr. Plat. 3. p. 237 H. jetzt quod non demonstratum ulli sit.

demonstrabilis [LL] , demonstrable, provable. nec ex sola creatione sed ex creatorum gubernatione quod hec unitas nostra sit, et etiam aliquatenus quid sit ipsa, ~e H. Bos. LM 1354B; ego intelligo aliquam ~em veritatem et tu intelligis eandem; et ego intelligo te intelligere illam sicut me Peckham QA 59; quandoque dicitur [passio] proprium predicabile de proprio subjecto ~e Ps.-Gros. Summa 376; ita etiam acceptum est a lege quod Deus sit, et tamen non negatur Deum esse ~e Duns Ord. II 237; Wycl. Act. 93 (v. concessibilis b); absoluta necessitas prior, utilior, conveniencior et ~ior quam conclusionis veritas doctrinalis in sciencia mathematica demonstrate (Wycl. Ente 139v) Wycl. & Ox. 164.

dēmōnstrābĭlis, e (demonstro), qui peut être démontré : Boet. Anal. pr. 1, 8.