deordinatio

deordinatio [LL] , disorder, breach of order, disturbance. infinitas sapientie non posset pati ~onem creature respectu creatoris, sc. quod non serviret ei Bacon Tert. sup. 69; ‘eo quod non sint qui veniant ad solemnitatem’ [Thren. i. 4], id est propter interiorem universalem ~onem anime quantum ad vires cognitivas et motivas Peckham Exp. Thren. 613; a1290 ~o facta per peccatum in voluntate Quaest. Ox. 126; ex defectu actus est intellectus culpabilis, cum non sit possibile ipsum inordinate velle nisi ipsemet sit causa ~onis hujusmodi tunc vel ante Wycl. Mand. Div. 440; quod quis potest peccare est pure a Deo; sed quod sit potencia ad peccandum est superfluitas humana, quam ~onem oportet auferre tamquam prepucium Id. Ver. III 150; 1451 quod omnes fratres ‥ in conventu sint una refeccione contenti, ad amovendas multas ~ones (Abbr. Stat.) Mon. Francisc. II 92; cum philosophia moralis humanis de moribus agat, de viciis, de virtutibus, de ordinacione sc. et de ~one hominis in Deum J. Bury Glad. Sal. 579.