deonero
deonero, to unload, disburden
dĕ-ŏnĕro, āvi, ātum, 1, v. a., to unload, disburden (very rare).
- I Lit.: machinae deoneratae, Amm.24, 6, 4; Arn. 6, p. 202.—
- II Trop.: ex illius invidia deonerare aliquid et in te traicere, * Cic. Div. in Caecil. 14, 46: foeditate corpora deonerans, Arn. 7, p. 249; Ambros. Ep. 58, 1.
de-onero, āvī, ātum, āre, entlasten, entladen, ausladen, naves, Amm. 24, 6, 4: deonerati proluvies podicis, Arnob. 6, 16. – übtr., ex illius invidia deonerare (abnehmen) aliquid et in te traicere coepit, einen Teil der Last des Hasses, der jenen trifft, ihm von den Schultern zu nehmen und auf die deinigen zu wälzen, Cic. div. in Caecil. 46: immunda faex aversabili corpora foeditate deonerans, Arnob. 7, 45: u. so Ambros. epist. 58, 1; cant. cantic. 4. § 16; de myster. 7, 38.
See: deonerare
dĕŏnĕrō, (16) āvī, ātum, āre, tr., décharger : deoneratæ naves Amm. 24, 6, vaisseaux déchargés || [fig.] ôter un poids : deonerare aliquid ex illius invidia Cic. Cæcil. 46, ôter qqch. au fardeau de haine qui pèse sur lui.
de-onerō āvī, ātus, āre,
- to unload, disburden: ex illius invidiā aliquid et in te traicere.