deponens
dēpōnens, entis, P. a.,
- v. the foll. art. fin.
dēpōnēns, entis, n. (depono), verst. verbum, das Deponens (gramm. t. t.), Charis. 168, 29 u.a. Gramm.
dēpōnēns, entis (verbum), n. , verbe, déponent : Diom. 327 ; etc.