depraedor
dē-praedor, ātus, 1,
- v. dep. a. (act. collat. form depraedaverunt, Ambros. de Fide, 2, 3), to plunder, pillage, ravage (post-class.; for praedor, depopulor): agros, Just. 24, 6, 3; Ap. M. 8, p. 215; Vulg. Job 24, 9; id. Isa. 33, 1.—In pass. signif.: agri, depraedati, Dict. Cretens. 2, 16 Deder. N. cr.
dē-praedor, ātus sum, ārī, ausplündern, totius Macedoniae agros, Iustin. 24, 6, 3: omnem illam regionem, Apul. met. 8, 29: civitatem, Vulg. 1. Mach. 6, 3: hominem, Augustin. in psalm. 38, 11. – ➳ Aktive Nbf. Perf. depraedavit, Iordan. Get. 53. § 273: depraedaverunt, Ambros. de fide 2, 4 (3), 36 (dreimal). – Partic. Perf. passiv, agri depraedati, Dict. 2, 16.
See: depraedari
dēprædor, ātus sum, ārī, tr., piller, dépouiller : Just. 24, 6, 3 ; Apul. M. 8, 29.