depravator
dēprāvātor, ōris, m. (depravo), der Entsteller, Verderber, Eccl.
aliter posset ~or scripture compaginare unum verbum de una oracione cum verbo de alia et dicere quod illa est scriptura sacra secundum quamlibet ejus partem et tamen notorie impossibilis
sic ‥ speculatores debent tales symoniacos ‥ declamare ‥; et quicunque confessor, consultor vel ~or dicat contrarium caveat sibi de sentencia Domini [cf. ]Ezech. xxxiv 10
uti hoc instruente exemplo sibi quisque precaveat ne divinis beneficiis ingratus ~or existat
dēprāvātŏr, ōris, m. , corrupteur : Chrysol. Serm. 96.