deprecator
deprecator, an averter, intercessor
Could not find deprecatorem in Logeion dictionaries.
deprecatorem Noun: masculine accusative singular of deprecator
dēprĕcātor, ōris, m. [deprecor],
- one who averts by praying; an interceder, intercessor: hujus periculi, Cic. Balb. 18: miseriarum, id. Fl. 1: causae suae, Tac. H. 3, 31: non solum sui deprecator, sed etiam accusator mei, Cic. Att. 11, 8, 2; for which: ego apud consulem deprecator defensorque vobis adero, Liv. 36, 35: fortunarum alicujus, Cic. Planc. 42, 102; cf.: salutis meae, id. Sest. 12, 27: deprecatorem me pro illius periculo praebeo, id. Fam. 2, 13, 2: legatos deprecatoresque ad aliquem mittere, id. de Imp. Pomp. 12 fin.; so absol., Caes. B. G. 1, 9, 2; 6, 4, 5; Liv. 44, 14.
dēprecātor, ōris, m. (deprecor), der fürbittende Abwender, der Fürbitter, Fürsprecher, Vermittler, miseriarum, huius periculi, Cic.: causae suae, Tac.: sui, Cic.: domini, beim Herrn, Augustin.: praebere se deprecatorem pro alcis periculo, Cic.: eo deprecatore, auf seine Fürsprache, Caes.: uti deprecatoribus Remis, Caes.
Soltanus ‥ supplicavit imperio nostro et ~oribus [(] usus est sermonibus et requisivit pacem : deprecatoriis Diceto YH 418
dēprĕcātŏr, (12) ōris, m. (deprecor), ¶ 1 celui qui par ses prières détourne ou conjure un malheur : deprecator periculi missus Cic. Balbo 41, envoyé pour conjurer le danger ¶ 2 celui qui intercède, intercesseur, protecteur : misit filium sui deprecatorem Cic. Att. 11, 8, 2, il envoya son fils pour intercéder en sa faveur ; eo deprecatore Cæs. G. 1, 9, 2, sur son intervention.
dēprecātor ōris, m
- deprecor, an averter, intercessor: miseriarum: pro illius periculo.—An advocate, mediator: sui: apud consulem deprecator vobis adero, L.: salutis meae: ut eo deprecatore a Sequanis impetrarent, Cs.: uti deprecatoribus Remis, Cs.