deprecatorius
dēprĕcātōrĭus, a, um, adj. [deprecator],
- deprecatory: verba, Vulg. 1 Macc. 10, 24.
dēprecātōrius, a, um (deprecator), fürbittend, verba, Vulg. Mach. 1, 10, 24.
succedit ‥ vox ista ~ia qua oramus sic: ‘excita ‥ potentiam tuam ‥’ [] Psalm. lxxix 3
literas recepimus in forma ~ia ut T. clericum ‥ ad ecclesiam ‥ admitteremus
~iam adjungo peticionem ut fratrem P‥. recommendare curetis ‥ fratribus vestris
has ‥ ~ias cum magna humilitatis caritate litterulas tuae laudabili sapientiae dirigere curavi
cunctorum pene totius ordinis priorum ~iis onustus litteris venit ‥ ad portam Cartusie
mercatores R. habent litteras domini regis patentes directas comitisse Flandrie ~ias quod eis reddi faciat pecuniam suam
per litteras suas ~ias et minatorias directas vicecomiti ‥ mandavit quod venire faceret illos
responsio cuidam littere ~ie
optimum ‥ videtur quod ‥ scribatis ‥ comiti ~ias efficaces, rationabiles, supplices
vidue ‥ me compulit obsecratio presentem ~iam vestre caritati destinare
~ia pro domino J. M. super non residencia
iij paria deprecator’ [? I. de precatoriis ]
dēprĕcātōrĭus, a, um, suppliant : Vulg. 1 Macch. 10, 24.