deprecatio
deprecatio, an averting by prayer, appeal, intercession, plea, apology
dēprĕcātĭo, ōnis, f. [deprecor], a warding off or averting by prayer; a deprecating, deprecation.
- I Prop.
- A In gen.: periculi. Cic. Rab. perd. 9, 26: venia deprecationis, Quint. prooem. § 2.—
- b Esp., in relig. lang., an imprecation: defigi diris deprecationibus, Plin. 28, 2, 4, § 19: deorum, an invoking of the gods to send punishment on the perjurer, Cic. Rosc. Com. 16, 46; Petr. 18, 1.—More freq.,
- II Transf., a prayer for pardon, deprecation: ejus facti, Cic. Part. Or. 37 fin.; cf. inertiae, Hirt. B. G. 8 prooem. § 1; Plaut. Capt. 3, 3, 7 (522): assidua, Vulg. Jacob. 5, 16.—So in rhetoric, like the Gr. προπαραίτησις or συγγνώμη, Cic. Inv. 2, 34; id. de Or. 3, 53 fin.; Auct. Her. 1, 14; Quint. 9, 1, 32 al.
dēprecātio, ōnis, f. (deprecor), I) das bittende Abwehren, -Abwenden, Deprezieren, die Fürbitte, Cic., Quint. u.a.: periculi, Cic.: pro illis, Curt.: pro fratre, Rutil. Lup.: mit subj. Genet., aequitatis, billige Fürbitte, Cic. – in der Religionssprache die Verwünschung, Petron. 18, 1: dirae deprecationes, Plin. 28, 19: deorum, Anrufung der Götter (bei einer Beteuerung) unter Verwünschungen, Cic. Rosc. com. 46. – II) die Bitte um Entschuldigung, um Gnade, um Verzeihung wegen eines begangenen Unrechts, die Abbitte, facti, Cic.: inertiae, Hirt. b. G.: quae deprecatio (Gnadenweg) est ei reliqua, qui etc., Liv. – als rhet. t. t., Cornif. rhet., Cic. u.a.
concessio est per quam non factum ipsum probatur ab reo, sed ut ignoscatur id petitur; cujus partes sunt duae, purgatio et ~o‥. ~o est cum et peccasse et consulto peccasse reus se confitetur et tamen ut ignoscatur postulat
cum ‥ apud divinam pietatem verbo ~onis ageret
depraecatio, frequens oratio
in secretis ~onum vestrarum intercessionibus
Deus ‥, respice ad ~onem nostram(
deprecor te ut exaudias verba ~onis meae(
justa boni viri ~o ‥ apud Dominum audiri meruit [cf. ]Jac. v 16
per affectum pie ~onis
Henrico ‥ rex Jerusalem ‥ et principes terre illius miserunt ‥ Templi magistros cum supplici ~one ut celerem succursum faceret Terre ‥ Sancte
sub ortacione comprehenduntur ~o et imperium, ~o quidem respectu majorum est, hortacio respectu parium, imperium respectu minorum
rex Malcolmus ‥, quamvis ‥ tocius populi ~onibus [] exortatus [ : imprecacionibus Fordun Cont. VIII 6 v. l. exoratus ] ‥ nubere
humillima deprecantes instancia ut ipsum ‥ favorabili vultu velitis ad infra recipere et nostre ~onis intuitu ‥ conclusionem ‥ demonstrare
Eve ‥ / †sumnus [l. somnus ] erat atque quiesjugis deprecatio
quisquis eorum arat j acram et ij vicibus per ~onem inveniunt carrucas
debent arare ij acras de ~one
dēprĕcātiō, (12) ōnis, f. (deprecor), ¶ 1 action de détourner par des prières : periculi Cic. Rab. perd. 26, prière pour détourner un danger || demande de pardon : facti Cic. Part. 131, pour un acte || [rhét.] demande de pardon, de clémence (après aveu de culpabilité) : Cic. Inv. 2, 104 ¶ 2 [cf. deprecor 3] action de solliciter instamment : nullus aditus erat privato, nulla æquitatis deprecatio Cic. Phil. 5, 21, aucune possibilité dʼaudience nʼexistait pour la personne dépouillée, aucune possibilité de réclamer justice ¶ 3 imprécation religieuse, malédiction : Plin. 28, 19 || deorum Cic. Com. 46, imprécation par laquelle on appelle sur soi la punition des dieux en cas de parjure.
- 1. het (door bidden) afwenden [periculi];
- 2. verzoek om genade, om vergeving [facti voor een daad; inertiae];
- 3. aanroeping [deorum];
- 4. (postklass.) vervloeking; ➤ defigi diris deprecationibus.
dēprecātiō ōnis, f
- deprecor, an averting by prayer, appeal, intercession, plea, apology: periculi: quae deprecatio est ei reliqua, qui, etc.: aequitatis, on the ground of: pro illis, Cu.: deprecatione deorum commoveri, the sanction of an oath: adgrediar ad crimen cum illā deprecatione, sic ut, etc.— In rhetoric, a deprecation, deferential remonstrance.