depulsor
depulsor, a destroyer
dēpulsor, ōris, m. [depello],
- one who drives away, removes, repels (rare): dominatus, * Cic. Phil. 2, 11, 27: malorum, Lact. 2, 14, 13: alius vel servator honorum vel malorum depulsor, Boëth. Consol. 4, 6.—In inscriptions, an epithet of Jupiter, as the averter of evil (cf. Averruncus), Inscr. Orell. 2232 al.
dēpulsor, ōris, m. (depello), der Abwerfer = Beseitiger, Stürzer, Vernichter, dominatus, Cic. Phil. 2, 27: tyrannorum, Aur. Vict. de Caes. 40, 29: malorum, Lact. 2, 14, 13: Ggstz., alius vel servator bonorum vel malorum depulsor, Boëth. de consol. phil. 4, 6. p. 90, 25 sq. (ed. Obbar.): auf Inschrn. Beiwort des Jupiter = ἀλεξίκακος, Abwehrer des Unglücks, Corp. inscr. Lat. 2, 2414; 3, 895 u. 14, 2562.
tu ‥, multorum tyrannorum ~or ‥, Maglocune
dēpulsŏr, (16) ōris, m. (depello), celui qui chasse, qui repousse : Cic. Phil. 2, 27 || tutélaire [épith. de Jupiter] : CIL 3, 895.
depulsor , oris. m. et, v. depulsus
See an image
See an image
dēpulsor ōris, m
- de+1 PAL-, a destroyer: dominatūs.