desido
desido, to sink, settle down, fall
dēsīdō, sēdī, 3, n.: to sink down, 3.565.
dē-sīdo, sēdi (de-sīdi, Cic. l. l. infra, Lamprid. Alex. Sev. 39, 7), 3, v. n., v. consido. —Of inanimate things, esp. of places, to sink, fall, or settle down.
- I Prop.: tantos terrae motus factos esse, ut multa oppida corruerint, multis locis labes factae sint terraeque desiderint, Cic. Div. 1, 35 fin.; 1, 43, 97; Liv. 32, 9; and poet. of the apparent sinking of mountains to one flying aloft: Gargara desidunt surgenti, Stat. Th. 1, 549: ovum inane natat, plenum desidit, Varr. R. R. 3, 9, 11; Just. 4, 1, 10: ex urina quod desidit album est, sediment, Cels. 2, 7: tumor ex toto desidit, id. 7, 18. —*
- II Trop., to deteriorate, degenerate: desidentes mores, Liv. prooem. 9.
dē-sīdo, sēdī u. sīdī, ere, sich niedersenken, einsinken, sich setzen, ut terrae desiderint, Cic.: urbs desedit, Sen.: si (os et cartilago) fracta sunt, nares desidunt, Cels.: ex urina quod desidit, Cels.: relinquito in imo quod desedit, Cato: tumor ex toto desidit, Cels. – übtr., mores desidentes, sich zum Verfall neigende, Liv. praef. § 9: cum ad tertiam auri partem vectigal desidisset, gesunken war, Lampr. Alex. Sev. 39, 7.
dēsīdō, (13) sēdī, ĕre, intr., ¶ 1 sʼaffaisser, sʼabaisser : terra desedit Cic. Div. 1, 97, le sol sʼest affaissé( Liv. 32, 9 ); [en parl. de flots qui sʼaffaissent] Cic. Att. 2, 12, 3 || [médec.] se résoudre : tumor desidit Cels. Med. 7, 18, la tumeur se résorbe || [fig.] sʼaffaiblir : mores desidentes Liv. 1, pr. 9, 4 mœurs en décadence ¶ 2 sʼenfoncer, aller au fond : Varro R. 3, 9, 11 ; Just. 4, 1, 10 || [méd.] déposer : Cels. Med. 2, 7.
➳ pf. desidi Cic. Div. 1, 78 (ms A).
dē-sīdō sīdī, —, ere.—Of places,
- to sink, settle down, fall: ut multis locis terrae desiderint: ad Manīs imos, V.—Fig., to deteriorate: desidentes mores, L.