desitio
dēsitio, ōnis, f. (desino), das Aufhören, der Schluß, als rhet. Fig. = ἐπιφορά, Carm. de fig. 37. p. 65 H.
~o ‥ propriissime sumpta est instantanea et est corruptio finalis inC instanti; ‥ cum dicitur ‘desinit esse’, exponitur per privationem de presenti et positionem de preterito, ut ‘nunc non est, set prius fuit’
inceptio et ~o sunt mutationes vel motus; set, quod contingit incipere moveri, et desinere [sc. contingit ]
eternum est quod est sine incepcione et ~one
ymaginantur quod omnia que jam sunt incipiant esse et alias desinant esse sine causa faciente incepcionem vel ~onem
dicens quod adnichilacio foret non accio sed conservacionis ~o(
obicitur per hoc quod videtur ex dictis ‥ eadem peccata in numero redire post sui disicionem
a cessynge , cessacio, †deficio [? l. desicio ], intermissio
in die †decisionis [MS: desicionis ] Parliamenti, in quo die solent singula in eo inacta sive inactitata ‥ publice promulgari
dēsĭtĭō, ōnis, f. (desino), conclusion [rhét.] : Carm. fig. 37.