destructivus
dēstructīvus, a, um, adj. [destruo],
- destructive: adjutorium, Cael. Aur. Tard. 1, 4, 84.
dēstrūctīvus, a, um (destruo), zerstörend, adiutorium, Cael. Aur. chron. 1, 4, 84.
ut quid igitur hec ciborum ~a refectio fiat semel sane constituto corpore?
alia mala que ‥ sunt contraria sanitati, ~a corporis, corruptiva nature
ne scintilla tenuis ex desidia prelatorum in flammam transeat ~am
‘estus Saturni’, i. calor inordinatus sive ~us causatus ex natura Saturni(
filios dyaboli ‥ regnorum et dominorum temporalium ~os
dēstrūctīvus, a, um (destruo), propre à détruire, destructif : C. Aur. Chron. 1, 4, 84.