desubito
desubito, on a sudden, suddenly
dē-sŭbĭtō (by many written separately, de subito),
- adv., on a sudden, suddenly (except once in Cic., only ante-class.), Plaut. Bacch. 1, 1, 46 (80); id. Capt. prol. 62; id. Most. 2, 1, 63 (410); id. Stich. 5, 4, 39 (721); Lucil., Enn., Naev., al. ap. Non. 517, 13-518, 1; Lucr. 2, 265; 3, 643; Cic. Rep. 6, 2, 2 (ap. Non. p. 517).
dē-subitō, Adv., urplötzlich, ganz plötzlich, d. famam tollunt, Naev. tr. fr.: summam gloriam evorti sines tam d.? Acc. tr. fr.: cum d. me orat mulier, Enn. scen. 375: nam ego duabus vigiliis transactis duco d. domum, Caecil. com. fr.: quid d. tam repente ad me venisti, Titin. com. fr.: si apud te eveniat desubito prandium, Plaut.: aere congesto funus d. esset ornatum, Cic. de rep. 6, 2.
1 dēsŭbĭtō, (14) tout à coup, soudain : Enn. Scen. 375 ; Pl. Bacch. 79 ; Cic. Rep. 6, 2.
2 dēsŭbĭtō, āre, tr., renverser soudainement : Firm. Math. 3, 3, 14.
dē-subitō or dē subitō
adv.,
- on a sudden, suddenly: bolus ereptus e faucibus, T.: funus ornatum.