destructor
dēstructor, ōris, m. [destruo],
- one who pulls down, a destroyer: rerum, opp. aedificator, Tert. Apol. 46: Trojae, Cass. Var. 14, 15; Hier. Ep. 112, 10 fin.
dēstrūctor, ōris, m. (destruo), der Niederreißer, (Ggstz. aedificator), rerum, Tert. apol. 46: Troiae, Cassiod. var. 12, 15, 1: außerdem bei Hieron. epist. 112, 10 extr. u.a. Eccl.
~ores ecclesiarum populique perversores abigebat
si quis ‥ donationis hujus ~or existere conatus fuerit, deleatur nomen ejus libro viventium
voti sui ‥ est violator et sancte, quam tenere promisit, hac in parte regule ~or
tales defensores, seu potius ecclesiarum ~ores, abbates se vocari fecere
qui fundit regni sui bona immoderate ‥, talis est depopulator reipublice, ~or regni, indignus et incompetens regimini
papa hereticus ‥, ~or ecclesie et subversor
dēstrūctŏr, ōris, m. (destruo), destructeur : Tert. Apol. 46.