detumesco
dē-tŭmesco, mŭi, 3,
- v. inch. n., to cease swelling, to settle down, subside (post-Aug. and very rare): stagna lacusque sonori detumuere, Stat. Th. 3, 259: animi maris, id. ib. 5, 468.—Trop.: odia, Petr. 109, 5: colla superbarum gentium, Amm.15, 8, 7.
dē-tumēsco, tumuī, ere, aufhören zu schwellen, übtr. = ruhig werden, nachlassen, stagna lacusque sonori detumuere, Stat. Theb. 3, 259: detumuere animi maris, ibid. 5, 468: ut ergo tam ambitiosus detumuit imber, Petron. 17, 3: detumescunt odia, Petron. 109, 5: donec (numeri) quodam modo detumescant, Augustin. de music. 6, 9, 24.
dētŭmēscō, (16) mŭī, ĕre, intr., cesser de sʼenfler, sʼabaisser : Stat. Th. 3, 259 || [fig.] se calmer, sʼapaiser : Petr. 17, 3 || cesser dʼêtre fier : Amm. 15, 8, 7.