detrunco
detrunco, to lop, cut off
dē-trunco, āvi, ātum, 1, v. a., to lop or cut off (rare, and perh. not ante-Aug.).
- I Prop.: arbores, Liv. 21, 37: superiorem partem, Col. 5, 6, 13: alam regi apium, Plin. 11, 17, 17, § 54: caput, Ov. M. 8, 770 al. —
- II Transf. to the body from which a member is cut off, to mutilate, maim, behead: gladio detruncata corpora bracchiis abscisis, Liv. 31, 34: aliquem, Val. Fl. 3, 145; cf.: Dalmatas incensa urbe quasi detruncaverat, Flor. 4, 12, 11.
dē-trunco, āvī, ātum, āre, I) vom Stamme-, Rumpfe trennen, abhauen, superiorem partem (arboris), Col.: caput, Ov.: pedes, Lact.: alam regis apium, Plin. – II) prägn., stutzen, verstümmeln, enthaupten, arbores, Liv.: gladio detruncata corpora brachiis abscisis, Liv.: Amastrum (sc. capite absciso), Val. Flacc.: Dalmatas incensā urbe quasi d., Flor.: a spadonibus Aegyptiis detruncatus, Lact.
dētruncō, (15) āvī, ātum, āre, tr., retrancher du tronc, tailler : arboribus dejectis detruncatisque Liv. 21, 37, 2, les arbres ayant été jetés à bas et ébranchés ; superiorem partem Col. Rust. 5, 6, 13, couper la cime || [fig.] couper, mutiler, décapiter : alam regis apium Plin. 11, 54, couper une aile à la reine des abeilles ; detruncata corpora Liv. 31, 34, 4, corps mutilés ; hos Marcius quasi detruncaverat Flor. 4, 12, 11, Marcius les avait pour ainsi dire décapités.
- 1. afhakken [caput];
- 2. snoeien, verminken [arbores; corpora];
- 3. (Apul.) oppeuzelen [cibum].
dē-truncō āvī, ātus, āre,
- to lop, cut off: arbores, L.: caput, O.—To mutilate, maim, behead: gladio detruncata corpora, L.