dicax
dicax, talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty
dĭcax, ācis, adj. [1. dico],
- talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty (class.): Demosthenes non tam dicax fuit quam facetus. Est autem illud acrioris ingenii, hoc majoris artis, Cic. Or. 26, 90; cf. Quint. 6, 3, 21; so with facetus, Cic. de Or. 2, 54, 221; id. Cael. 28, 67; with venustus and urbanus, *Cat. 22, 2; with lascivus, Caelius in Quint. 6, 3, 41; with cavillator, Plaut. Truc. 3, 2, 15 (683) et saep.: Satyri, Hor. A. P. 225: dicax in aliquem, Cic. Phil. 2, 31 fin.: argutia, Gell. 12, 2 et saep.—Comp., Cic. de Or. 2, 60, 244; Liv. 32, 34, 3.—Sup., Petr. 113, 12.—Adv. does not occur.
dicāx, ācis, Adi. m. Compar. u. Superl. (v. 2. dico), von beißendem Witze sprudelnd, satirisch, im üblen Sinne naseweis, schnippisch, witzelnd, der Witzbold, Cic. u.a. – male dicax, s. maledicāx.
~a[ce ]m,quedol , ~a[ce ]s,quedole
~ax, i. facundus, qui verbis jocatur in quamlibet rem, velcwedel
sales ‥ subtiles et ~aces emittunt
plurima Hildeberti carmina Romam transferuntur, que ~acium scholis et didascalis Quiritum admiranda censentur
~aces philosophos
dĭcāx, (12) ācis (dico 2), adj., railleur, malin, mordant : Cic. Phil. 2, 78 ; Or. 90 ; Hor. P. 225 || dicacior Cic. de Or. 2, 244 ; -cissimus Petr. 113, 12.
dicāx ācis, adj.with comp.
- DIC-, talking sharply, satirical, sarcastic, acute, witty: Demosthenes: Satyri, wanton, H.: dicacior naturā, L.