dicatio
dicatio, a formal declaration
dĭcātĭo, ōnis, f. [1. dico, no. II. B. 1.].
- A formal declaration of intention to become a citizen, Cic. Balb. 11 (v. the passage in its connection).—
- II = praedicatio, a praising.
- A Prop., Cod. Theod. 9, 3, 2. —
- B As a title: tua dicatio, your Reverence, Cod. Theod. 11, 30, 1; Lact. Mort. pers. 48 al.
dicātio, ōnis, f. (1. dico), I) die feierliche Willenserklärung, daß man zu einem Staate gehören wolle, das Sich-Einbürgern, die Aufnahme als Bürger in einen andern Staat, Cic. Balb. 28. – II) die Lobpreisung, Cod. Theod. 9, 34, 2. – meton. als Prädikat, tua dicatio, Ew. Hochwürden, spät. ICt. u. Eccl.
~o, consecratio
perfecta domu, ad diem ~onis ejus ‥ totius ‥ dignitatis personae ‥ convenerunt
dĭcātĭō, (16) ōnis, f. (dico 1), ¶ 1 déclaration quʼon veut être citoyen dʼune ville : Cic. Balbo 28 ¶ 2 glorification : Cod. Th. 9, 34, 2 || tua Dicatio Cod. Th. 11, 30, ton Excellence.
- 1. het zich laten opnemen in een andere staat;
- 2. (Laatl.) toegewijdheid, toewijding (ook als aanspreektitel: ~ tua Uwe excellentie).
dicatio , onis. f. et, v. dicatus
See an image
See an image
Qui accusandi fiduciam gerit, oportet comprobare, nec occultare, quæ scierit : quoniam prædicabilis erit ad Dicationem publicam merito perventurus.
Devotio, Dicatio, Majestas. Epist. Anulini Procos. Africæ apud S. Augustinum Ep. 68 :
Libellum sine signo obtulerunt Dicationi meæ.Occurrit apud Senator. lib. 11. Epist. 7. et 9. in Epist. Constantini Magn. ad Ablavium, in Actis Concilii Arelat. I. in Collatione Carthag. I. cap. 10. 19. in Cod. Th. leg. 1. de Veteran. (7. 20.) leg. 1. 21. de Appellat. (11, 30.) etc. Vide Salmasium ad Pollionem pag. 289.
dicātiō ōnis, f
- 1 dico, a formal declaration(in changing one's citizenship).