dicibilis
dicibilis, e (2. dico) = λεκτός, ῥητός (Gloss.), sagbar, aussprechbar, Augustin. de dial. 5. p. 8 Cr.; serm. 188, 22.
~e, †sive [l. sc. ] vocatur quod dici potest
patet quod significare cum generibus, modis et temporibus dicit tria consequencia verbi, vel perfectiva vel perfectivum perfecti, quod est de altero ~e, ~e quidem ad [noticiam ] adicit
Deus habet esse non signatum in loco nec ~e verbo
actu universale cognoscitur sub tanta indifferencia sub quanta ipsum sic cognitum est simul ~e de omnibus singularibus in quibus salvatur
secunda [proposicio sc., ‘Socrates non dicit verum sicut est’ ] est falsa, cum impossibile sit quicquid dicere nisi dicatur necessitas eterna sequens ad omne ~e
dīcĭbĭlis, e (dico 2), quʼon peut dire : Aug. Serm. 188, 2.
Tres sermones qui sic incipiunt. I. Dicibilis sermo de indicibili Verbo in verbis Dicibilibus II. In principio erat Verbum, etc.