About
Menu

diffacere

diffacere [OF desfacier < *disfaciare, cf. It. sfacciare; conf. w. facere] , a to disfigure, mutilate (persons). b to deface (artefacts); cf. defier b, dispactus. c to undo (acts). a si tunc dominus velit eum disfacere [AS: mid woh fordon], disrationet se ‥ in conventu publico (Quad.) GAS 169; qui murdrum fecerit, si capiatur, debet reddi justitie regiset [si sit] talis de quo justitia fieri possit, non viz. occisus aut ~tus (Leg. Hen. 92. 3) Ib. 607; diffecerit Ib. 609 (v. excoriare 1e); 1130 fullones Wintonie r. c. de j m. auri ne disfaciant utlagos Pipe 37 (cf. ib. 42: Brand monetarius r. c. de xx li. ne esset disfactus cum aliis monetariis); 1155 pro disfaciendo falso monetario vj s. et viij d‥. et pro disfaciendo homine victo in duello v s. Pipe 4; 1167 in custamento v juisiorum et j duelli, et ij hominibus disfactis et j suspenso Pipe 1; 1168 in ij juisis et in vj hominibus ~iendis Pipe 2; s1211 obsides duo ‥ ~iuntur et pre dolore moriuntur Ann. Margan 31.  b ibi juxta fuit quidam vicus; fuit ~tus quando rex fecit facere suum fossatum Lib. Wint. 5b; si vero non compareat carta, set ab illo qui [eum] inservire vult disfacta sit, weregildum ejus componet (Leg. Hen. 89. 2b) GAS 605; 1290 sigilla, quibus ciste ‥ consignabantur, defaciebantur, et frangebantur KR Ac 231/14.  c 1262 R‥. dicit ‥ quod habuit [gildam] ‥ per consensum forewardmannorum. nolunt defacere quod predecessores eorum fecerunt (Andover) Gild Merch. II 4; 1268 omne quod actum fuit inter duo bella [de Lewes] totum defactum [(?) defectum; MS: def’cm] est JustIt 618 r. 15d..

Saved

Recent