diezeugmenon

dĭezeugmĕnon, i, n., = διεζευγμένον, rhet. t. t. (pure Lat. disjunctum),

• a separation of equal circumstances, Aquil. Rom. de Fig. 43, p. 187.—
• II Plur., musical t. t., = τετράχορδα διεζευγμένα, two tetrachords, forming a scale, Vitr. 5, 4, 5.

diezeugmenon [(τετράχορδον) διεζευγμένων] , (as sb. n., mus.) disjunct tetrachord. nete ~on [sc. νήτη διεζευγμένων], i. e. ultima disjunctarum‥. ~on, i. e. disjuncte, quia hoc est tetrachordum disjunctum Odington 81; ~on ‥ et synemmenon creant reliqua tetrachorda, sc. meson et hypaton Ib. 83.