diescere

diescere [LLgl.] , to dawn; b (fig.). mane, non tamen statim ut ~it sed sole recens orto Gir. TH II 7; dum ecce aurora albescente ‥ ~ebat Hist. Meriadoci 370; s1381 cum lumine cere antequam ~eret viam ‥ peregit Knighton Cont. II 144; to day ‥, to daw, diere, ~ere CathA.  b mors mihi nunc abiit; mihi nunc in mente diescit Babio 73; nuda humeros, exerta sinus, totoque diescit / ore J. Exon. BT II 608; me noctescente diescat / hic liber Hanv. IX 479 p. 392; gemmis diadema diescens Garl. Epith. VI 327; hinc pluvie crescunt nec tempora certa diescunt [gl.: clarescunt] Id. Mor. Scol. 536; cum ipse qui est vita vestra ~et [ME: edeawet] post noctis tenebras AncrR 136; Amor, sputo linita facie / qua diescunt celi delicie J. Howd. CA 107; s1429 advesperascente anno xviij, ~ente xix Amund. II 203.