diffamatio
diffāmātĭo, ōnis, f. [diffamo],
- a publishing, promulgation (late Lat.), Aug. Civ. D. 3, 31.
diffāmātio, ōnis, f. (diffamo), die Bekanntmachung, Ausbreitung, Augustin. de civ. dei 3, 31.
si implacitavit eum in curia Cristianitatis, hoc fuit de quadam ~one
imperator se ‥ accingens ad ultionem super ~one ‥ qua nomen suum dominus papa ‥ denigraverat
sic horum predicacio / est vilis diffamacio / probrosumque convicium(
processerunt ad ~onem ipsius archiepiscopi et accusationem
quoniam per accusationem factam in curia nostra de morte illa satis habetur suspectus et per talem ~onem et indictamentum nihil aliud restat nisi quod ‥ admittatur purgatio
H. de E‥. graciam ab eo [rege Hen. ] obtinuit ut posset ponere se super patriam de illa ~one
diffāmātĭō, ōnis, f. (diffamo), action de divulguer, de répandre : Aug. Civ. 3, 31.
Infamieusurpamus. Lit. remiss. ann. 1357. in Reg. 89. Chartoph. reg. ch. 36 :
Dictus Johannes... tot injurias, Diffamationes et villonias verbis et aliter dicto commissario fecit et intulit, etc. Diffalmement,in Ch. ann. 1424. tom. 2. Hist. Leod. pag. 457 :
Ordinons que se aucune personne soy plaindoit de Diffalmement, etc. Diffameur,obtrectator, alienæ famæ violator, pro
Diffamateur, in Lit. remiss. ann. 1364. ex Reg. 94. ch. 58 :
Lequel Alaie estoit hoqueleur, bateur, brigueux, tanseur et Diffameur de ses voisins et autres.Vide Diffamia.