digestibilis

dīgestĭbĭlis, e, adj. [digero, I. B. 1],

• pertaining to digestion (late Lat.): cibus, i. e. digestible, easy of digestion, Cael. Aur. Tard. 1, 5, 159: oxygarum, i. e. promoting digestion, Apic. 1, 34.

dīgestibilis, e (digero), I) aktiv, die Verdauung befördernd, oxygarum, Apic. 1, 35: sucus, Cael. Aur. chron. 1, 4, 88. – II) passiv, verdaulich, cibus, Cael. Aur. chron. 1, 5, 159: Compar., avena digestibilior est omnibus leguminibus, Oribas. 1, 35. p. 2, 21 H.

digestibilis [LL] , a (of food) digestible. b digestive. a carnis ~ioris Bart. Angl. XII 1 (v. convertibilis 3b); in febribus interpolatis ‥ meliora sunt nutrientia in die quietis, ea que ~ia sunt laudabilis substantie, sicut pulli, galline ‥, pisces parvi ‥, quia convertibiles sunt Gilb. I 25v. 2; qui in senio sunt positi ‥ nutrientibus bonis ‥ et facile ~ibus sunt alendi Bacon IX 91; utantur facile ~ibus Gad. 40v. 2; a defiynge, digestio; †digestilis [v. l. degestibilis] participium CathA.  b operatio ~is ‥ melius completur in membro carnoso Ps.-Ric. Anat. 15.

dīgestĭbĭlis, e (digero), digestible : C. Aur. Chron. 1, 5, 159 || digestif : Apic. 1, 35.