About
Menu

dimicare

dimicare [CL] 1 to fight, contend (with). b (trans.) to defeat. c (w. acc. & inf.) to maintain. lacertosis viribus ~andum est Aldh. VirgP 11; pro patria ~ans Bede HE III 9; s455 hic Hengest et Horsa contra Britones ~ant AS Chr.; ~antibus illis prevaluit Eneas G. Mon. I 3; ibi venenis ~atur, hic viribus Gir. TH I 37; s1244 cum seipso ~avit (v. domesticus 3a); s1250 (v. conglomerare a); AncrR 102 (v. compugil).  b 1301 Adelstanus ‥ Scotos rebellantes ei ~avit [OF: venqui] (Lit. Ed. I) Anglo-Scot. Rel. 99.  c 941 (15c) in illis terminis quibus periti coloni ipsius regionis nomen proprium antiquo proposito esse dim[i]cant Stoke CS 769. 2 (? by assoc. w. mica) to cut to bits. 1305 Willelmum de H., vicecomitem de Lanarke, ‥ interfecit et postea ‥ interfectum frustatim ~avit Ann. Lond. 140.

Saved

Recent