diptotos
diptōtos, on (δίπτωτος), mit doppelten Kasusendungen, forma, Consent. 351, 21 (rein lat. bipertita forma, Charis. 150, 21). – subst., diptōta, ōrum, n., Nomina mit nur zwei Kasus, Diom. 309, 14. Prisc. 5, 72.
diptōtŏs, ŏn, adj. (δίπτωτος), diptotos forma Consent. 351, 21, forme qui nʼa que deux cas || subst. n. pl. diptota Prisc. Gramm. 5, 72, noms qui nʼont que deux cas.