About

Menu

diratiocinare

diratiocinare, ~ari [cf. ratiocinare] , to deraign, claim or establish title (to); b (w. acc. & inf.). V. et. dereinare 1, dirationare 1. ~avit illud [manerium] Lanfrancus archiepiscopus contra Baiocensem episcopum DB I 5v; homines de S. deratiocinati fuerunt unam hagam et theloneum ejus ad firmam de C. DB I 32; supersunt ibi ij hidae quae sunt ~atae in dominio regis DB I 158v; Doddus tenet [S.] ‥; Eldredus ~atus est a B. filio ejus DB I 173v; homines de wapent[ac] deratiocinaverunt eas [terras] ad opus regis DB I 375; 1109 quas omnes consuetudines et earum calumpnias ~avit adversus illos R. episcopus CalCh V 454 (cf. ib. 455: c1157 disraciocinavit); si quis de propria causa tractaret, que ad feodum suum disratiocinandum pertineret (Leg. Hen. 61. 13) GAS 582; s1166 ‘ita quod saisinam non amittat qui prius inde saisiatus fuerit’ donee per placitum disratiocinatum fuerit (Add. to Const. Clar. 9) H. Bos. CE 1415A; 1169 dixit se disratiocinasse totam terram suam per duellum Pipe 36; a1183 disratiocinati sunt ‥ decimas terre quam R. Latimarius ‥ tenuit Cart. Glam. 125; partem prebende ‥ in laicali ‥ curia ‥ disratiocinari et evinci vidistis Gir. Symb. I 31 p. 318; 1234 de manerio de C., quod idem E. †disratiocionavit [sic MS] coram nobis Cl 467.  b a1086 de xv hidis in Hantona, unde episcopus ~avit socam ‥ et expeditionem et cetera mea servitia ad suum hundred ‥ pertinere Pl. Anglo-Norm. 19 (= Regesta 230); qui in civitate terram alterius saisibat et non poterat ~are suam esse, xl s. emendabat DB I 262v; DB I 102v (v. dereinare b).

Saved

Recent