disoboedire

disoboedire [cf. CL oboedire, OF desobeir] , (w. dat. or absol.) to disobey. 1448 nec unquam paruit monicionibus canonice sibi factis de utendo tonsura et vestibus clericalibus sed ‥ tociens ~ivit pertinaciter (Court Bk. Linc.) Eng. Clergy app. 225; 1487 urgente ‥ rumore insurreccionis ‥ per quosdam regi ~ientes Reg. Merton 98.