dispando
dispando, to spread out
dis-pando or dispendo, no perf., sum; also, in colloq. lang., dispenno, dispessus (in Plaut., v. the foll.), v. a., to stretch out, spread out, to extend, expand (very rare).
- I Prop.: dispennite hominem divorsum et distennite, Plaut. Mil. 5, 1, 14 (1407): dispessis manibus, id. ib. 2, 4, 7 (360) (also ap. Gell. 15, 15, 4); and: dispessis membris (Tityos), Lucr. 3, 988, v. Lachm. ad h. l. p. 201: dispansae vestes in sole, Lucr. 1, 306; so, arbor vastis dispansa ramis, Plin. 9, 4, 3, § 8; Suet. Dom. 19: neu distracta (natura) suum late dispandat hiatum, Lucr. 6, 599.—*
- II Trop., of speech, to spread out, amplify, L. Verus ap. Fronto Ep. ad Ver. 3.
dis-pando, pandī, pānsum, ere, ausspannen, ausdehnen, ausbreiten, neu distracta suum late dispandat hiatum, Lucr.: vestes dispansae, Lucr.: dispansa dextrae manus palma, Suet. Dom. 19. – ➳ Vorkl. Nbf. dis-pendo od. dis-penno, pēssum, ere, Pacuv. tr. 19. Plaut. mil. 360 u. 1407. Lucr. 3, 986.
dispandō, (14) dī, pānsum, ĕre, tr., étendre : Lucr. 1, 307 ; Plin. 9, 8 || écarteler : Lucr. 3, 988.
➳ forme dispendo ou dispenno, dispessum, ĕre : Pl. Mil. 360 ; 1407 ; Lucr. 3, 988.