disseminatio
dissēmĭnātĭo, ōnis, f. [dissemino],
- a scattering of seed, a sowing, disseminating (post-class.): evangelii, Tert. Fuga in Persec. 6.—In plur.: malevolorum, Ap. Met. 11, 30, 19.
dissēminātio, ōnis, f. (dissemino), das Aussäen, übtr., die Ausstreuung, Verbreitung, im guten u. üblen Sinne, euangelii, Tert. de fug. in pers. 6: huius blasphemiae, Hieron. Isai. 5, 18, 2 extr.: Plur., malevolorum disseminationes, Apul. met. 11, 30.
hec fame ~o(
ut viris credantur ‥ qui ‥ sanctimonia vite gregem sibi commissum illustrare queant et ~one verbi Dei fructum facere
dissēmĭnātĭō, ōnis, f. (dissemino), action de répandre, de disséminer : Tert. Fug. 6 ; Apul. M. 11, 30.