disseptum
dissēptum, s. dissaeptum.
dissēptum (dissæp-), ī, n. (disseptus), séparation, clôture, ce qui enclôt : Lucr. 6, 951 || le diaphragme : Macr. Scip. 1, 6.
vocatur, quod ventrem et cætera intestina secernit. Macrob. Comment. lib. 1. cap. 6. Galli
Dissipium.