disturbare

disturbare [CL] 1 to disturb, molest, interfere with: a (person); b (grant or property). a 1091 nulli licuit peregrinum ~are pro aliquo anteriori forisfacto Consuet. Norm. 508; c1136 super hoc nemo eos inde ~et [EHR XXIV 429: desturbet] injuste Regesta 754; 1218 prohibemus ne quis eos [burgenses de Kaermerdin] injuste ~et Pat 159; ecce ~or, avellor, et concutior sicut in cribro Ad. Marsh Ep. 83; 1331 nec eos ‥ pro consuetudine aliqua desturbet de rebus suis PQW 32b.  b a1190 quicunque hanc donationem desturbare presumpserit, noscat se excommunicatum Reg. S. Thom. Dublin 248; c1215 vic. civitatis pecuniam alicujus retinere vel ~are non presumat (Mun. Lond.) EHR XVII 714. 2 a to deflect, parry (a blow). b to interrupt, obstruct (a road). c to hinder (an action). d (w. ne) to prevent. a c1266 sicut ipsa predictum ictum ~are voluerit IMisc 13/36.  b 1279 communis via est desturbata et adnichilata de ecclesia S. Joh. Sakar’ usque ad portam de Aldresgate; nescimus per quern (Eyre) Lond. Ed. I & II II 153.  c ‘vade retro me‥’ [Mark viii 33], id est ‥ ‘noli ~are passionem meam’ Beleth RDO 123. 130D.  d 1170 inquiratur si vicecomites ‥ pacem aliquam cum hominibus fecerint postquam audierunt adventum domini regis, pro ~are ne ante regem vel justitias querimonia veniret (Inq. Vicecom.) Gerv. Cant. Chr. 218.