disturbo
disturbo, to drive asunder, separate by violence, throw into disorder, disturb
dis-turbo, āvi, ātum, 1, v. a., to drive asunder, to separate by violence, to throw into disorder, disturb.
- I Lit.
- A In gen. (rarely): vidistis contionem gladiis disturbari, Cic. Mil. 33 fin.: sortes, id. Div. 1, 34 fin.: freta (Auster), Sen. Hippol. 1012. —Far more freq. and class. (but not in the Aug. poets),
- B Pregn., to demolish, destroy (esp. freq. of buildings): aedes, Lucr. 2, 1102; so, domos, id. 6, 241: domum meam, Cic. Phil. 5, 7, 19: urbes, Lucr. 6, 587: porticum Catuli, Cic. Att. 4, 3 et saep.: ignis cuncta disturbat ac dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: opera, * Caes. B. C. 1, 26, 1: si qua in vineis fossor disturbavit, Col. 11, 2, 38.—
- II Trop., to frustrate, thwart, ruin: at nunc disturba quas statuisti machinas, Plaut. Ps. 1, 5, 137 (551): vitae societatem, Cic. Rosc. Am. 38, 111; cf. concordiam, Sall. H. Fragm. 1, 19 ed. Gerl. (Orat. L. Philippi); so, disturbare atque pervertere legem, Cic. Agr. 2, 37, 101: judicium tollere ac disturbare, id. Sull. 5, 15; cf. ib. 25, 71: rem, to hinder, prevent, id. Fam. 11, 21 fin.; cf. nuptias, Ter. And. 182.
dis-turbo, āvī, ātum, āre, stürmisch, heftig auseinander treiben, -werfen, in Unordnung bringen, I) eig.: A) im allg.: contionem gladiis, Cic.: auster disturbat freta, beunruhigt, macht aufrührerisch, Sen.: si qua in vineis fossor disturbavit, in Verwirrung gebracht hat, Col. – B) prägn., auseinander reißen, zertrümmern, zerstören, pontes, Cornif. rhet.: aedificium, Cic.: tectum villamque, Cic.: domum alcis, Cic.: opera, Caes. – II) übtr., zerschlagen, zunichte machen, stören, hintertreiben, vereiteln, nuptias, Ter.: societatem, Cic.: legem, Cic.
disturbō, (11) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 disperser violemment : contionem Cic. Mil. 91, disperser une assemblée, cf. Div. 1, 76 ; freta Sen. Phædra 1012, bouleverser les flots du détroit ¶ 2 démolir : domum Cic. Phil. 5, 19, démolir une maison ; ignis cuncta disturbat Cic. Nat. 2, 41, le feu détruit tout ¶ 3 [fig.] bouleverser, détruire (un mariage, une loi, un jugement, une affaire) : Ter. Andr. 182 ; Cic. Agr. 2, 101 ; Sulla 15 ; Fam. 11, 21, 5.
- 1. uiteendrijven, verstrooien; ➤ contionem gladiis ~; auster disturbat freta; sortes ~;
- 2. vernietigen, verwoesten [aedificium; porticum; opera];
- 3. (metaf.) dwarsbomen, doen mislukken, verijdelen [vitae societatem; legem].
dis-turbō āvī, ātus, āre,
- to drive asunder, separate by violence, throw into disorder, disturb: vidistis contionem gladiis disturbari: sortīs.—To demolish, destroy: ad disturbandas nuptias, T.: ignis cuncta disturbat: opera, Cs.—Fig., to frustrate, thwart, ruin: vitae societatem: legem.