disturbatio
disturbatio, destruction
disturbātĭo, ōnis, f. [disturbo], destruction. *
- I Prop.: Corinthi, Cic. Off. 3, 11, 46.—
- II Trop., Mythogr. Vatic. in Mai. Auct. Class. 3, p. 85 b.
disturbātio, ōnis, f. (disturbo), die Zerstörung, Corinthi, Cic. de off. 3, 46.
concedo ut capiant de boscis suis ad necessarios usus suos sine aliqua ~one
sine omni impedimento et ~one
ubique locorum per Angliam et Normanniam dirupto pacis federe plurima fit distirbatio
ministris meis precipio quatenus marcam istam dictis monachis sine ~one habere faciant
publice strate ~o
nec paciemur fieri ‥ molestiam, arrestacionem ‥ nec ~onem ullo modo per tempus nostre convencionis(
donec venirent eo quo minime ~onem [] Romanorum timuissent : distirpationem Eul. Hist. II 345
quod ‥ liceat eis sine ~one ‥ ballivorum nostrorum et aliorum ponere se in seisinam de predictis catallis
omnia predicta in pace ‥ habeant sine ~one mei et heredum meorum
quicquid vulneratus per ~onem plage sue poterit probare quod perdidit, alius ei reddet
disturbātĭō, (16) ōnis, f. (disturbo), démolition, ruine : Cic. Off. 3, 46.
disturbatio , onis. f. et, v. disturbo
See an image
See an image
disturbatiō ōnis, f
- disturbo, destruction: Corinthi.